Ik ben opgegroeid in een klein dorp in het noorden van Nigeria.
Wat ik me het best herinner, zijn de avonden. Als de hitte van de dag langzaam haar greep losliet, kwamen de mensen samen onder de grote baobabbomen. De matten werden uitgerold, de petroleumlampen aangestoken, en de gesprekken begonnen. De volwassenen vertelden verhalen en praatten met elkaar. Wij kinderen speelden om hen heen, luisterden af en toe mee en vielen uiteindelijk in slaap op de matten. De avonden hadden hun eigen ritme. Er was altijd tijd voor nog één verhaal.
Ik weet niet veel meer van wat er gezegd werd. Maar ik herinner me het gevoel daar te zijn. Erbij te horen. Alle tijd te hebben die je nodig had. In het Hausa, dat werd gesproken in het deel van Nigeria waar wij woonden, bestaat een woord dat precies die sfeer vangt.
Hira.
Vele jaren later vonden we een stuk grond in Noord-Jutland. Omringd door heide en bos, met de Noordzee dichtbij. Een heel ander landschap, maar met iets van dezelfde rust. We droomden ervan een huis te bouwen waar je het tempo kon laten zakken. Waar ruimte was voor lange gesprekken, stille ochtenden en avonden die niet hoefden te eindigen.
Zo werd het HIRA. Een huis in de natuur van Noord-Jutland, met een klein beetje van mijn jeugd in Nigeria.
Welkom.
HIRA is in de eerste plaats ons eigen vakantiehuis. We zijn er zo vaak als we kunnen, en als we er zelf niet zijn, delen we het graag met anderen. We hopen dat jullie er net zo van genieten als wij.
